| |
 |
welkom op onze weblog!
Persoonlijk | Weetjes en berichtjes
|
07 Mei 2007 | 16:40:08
|
|
In oktober 2002 leerden wij elkaar kennen via een chat forum op internet en na een ontmoeting ging het allemaal in sneltreinvaart.. op 17 augustus 2004 gaven wij elkaar het "ja-woord"in het stadhuis in Hilversum en kochten een huisje in Vinkeveen.
Inmiddels wonen we hier al ruim 4 jaar, met zijn tweetjes en 2 katten en een hondje,..
PATSER
SMURF
BO
Alles voorelkaar zou je zo zeggen..Maar er ontbreekt nog één wens!
Een kindje!
Daar zijn wij momenteel al 5jaar "druk"mee. De hele medische molen doorlopen(er blijken naar aanleiding van een ongeluk in het verre verleden te weinig en slechte zaadcellen te zijn) inmiddels zijn we gestopt met de icsi behandelingen, omdat het niet meer vergoedt wordt. Maar we zijn er nog niet klaar mee!!
Na de miskraam in maart 2007 zijn we de mm weer in gegaan, want het ís mogelijk om zwanger te worden, dus probeerden we het op ander medisch gebied; een professor die gespecialiceerd is in trombose/aders in de balzak.
Maar helaas..in oktober 2007 bleek dat er toch niets aan te doen was, zonder negatieve gevolgen en het resultaat zou weinig uitmaken..
Heel verdrietig en onbegrijpelijk, want terwijl de gyn nog hoop heeft dat onze grootste wens ooit nog vervuld kan worden, "bepaalt"de regering via regels dat wij geen IVF/ICSI behandelingen meer vergoedt krijgen. Vandaar onze "strijd", de actie voor het vergoeden van méér behandelingen,als de deskundigen dit verantwoord én reeél vinden!!! Want..... wij zijn (helaas) niet de enigen met dit probleem... Inmiddels hebben wij een sprankje hoop gekregen.. we gaan min. nog 1x ICSI doen( voor eigen rekening) en bij het "falen" hiervan toch weer proberen om onze wens uit te laten komen in 2008 d.m.v een donor!! Een donor was bij ons niet aan de orde omdat de kans bestaat dat wij een kindje (biologisch gezien) van ons samen kunnen krijgen....... maar wannéér???
Dus voor ons eigen gevoel nog 1x Icsi..
Dat was het plan... maar er diende zich een donor aan; een persoon waarvan wij al zoiets hadden van: "als we een donor nemen, zou dat dé persoon zijn" En die kwam er zélf mee!
Dus mooier en beter kon het niet! Met een paar maanden praten,info doorlezen en bespreken van de belangrijke dingen waar je mee te maken (kunt) krijgen én de uitslag van de test van de donor zijn wij in Mei 2008 van start gegaan met ZI (zelfinseminatie)
Even geen zhs bezoeken, geen hormonen spuiten. Helaas, na 6 inseminaties geen resultaat. In feb,2009 zijn we in goed overleg gestopt, omdat één van de betrokken partijen er geen goed gevoel bij had.
Sinds April 2009 staan we op de wachtlijst voor een donor in het zhs in Arnhem en is het momenteel wachten totdat we uitgenodigd worden voor een intake...
Een kindje blijkt voor velen niet zo vanzelfsprekend... zeker niet als er problemen optreden w.b fertiliteit.
Dus: wij gaan door!
Wij: dat zijn Marco en Petra. Van beroep vrachtwagenchauffeur/schilder en Pedagogisch Medewerkster op de babygroep van een kinderdagverblijf.
Hier kun je al onze ervaringen lezen, maar ook wat er in ons dagelijks leven gebeurt.
Wil je lezen hoe de eerste 4 icsi behandelingen zijn verlopen? ga dan naar onze 1e weblog: www.wonderkind.web-log.nl en als je wilt weten wat ivf-icsi inhoudt;klik op "meer"bij de links,hier vindt je info en filmpjes.
|
|
|
|
|
Lekker bezig...?
Persoonlijk | Weetjes en berichtjes
|
12 Januari 2010 | 21:26:39
|
We hebben (ik althans  ) lekker vrij gehad, genoten van de sneeuw (op mijn verjaardag nog ingesneeuwd  ) maar vooral lekker uitgerust! Gezellige dagen gehad met de kerst, want mischien is dit wel de laatste voor schone moeder..  Inmiddels ligt ze wéér in het zhs, laatste keer geen chemo(kreeg wekelijks) want haar handen en voeten willen gewoon niet meer, ze doen erge pijn door de chemo. Ze kon de trap niet meer op thuis.
Morgen krijgt ze weer een scan, dus even wachten op uitslag, dan weten we weer hoe het er voor staat.
Inmiddels ben ik in het nieuwe jaar ook begonnen als peuterjuf en alhoewel de eerste dag toch wel erg onwennig was (het was nu voor het "echie") voelde ik me de 2e dag al wat meer thuis en ging ook langzaam mijn eigen gangetje. Inmiddels weet ik al aardig de weg en het reilen en zeilen. (heb ook al een kind op de strafstoel gezet, dus komt wel goed ) Denk ook wel dat ik hier meer uitdaging zal krijgen. En met zulke leuke collega's, komt het allemaal goed!! Mijn rug gaat erg goed; ik sta er zelf eigenlijk verbaasd over, maar het bevestigd ook nog eens dat ik er goed aan heb gedaan om voor een andere groep te kiezen en toch naar mijn lichaam te luisteren. Ik volg ook therapie voor mijn houding en leer hier veel, op een heel andere manier bukken en opstaan van een stoel dan ik voorheen deed. Het vergt veel tijd om een andere houding aan te leren (minder gespannen ook) maar het werkt en dat is het belangrijkste.
En... we zijn nog steeds gestopt met roken! Inmiddels al 66 dagen en aan het afbouwen met de pillen.( c.h.a.m.p.ix) Wat een supermethode!!!
We proberen zo gezond mogelijk te eten, maar snoepen is bijna onvermijdelijk: wij zijn verslaafd aan kauwgum en zwart/wit ballen ik ben nog geen 2 kilo aangekomen en hoop dat dat zo blijft..tenzij er een andere reden voor is, natuurlijk!! Marco is ook een paar kilo aangekomen en hij moest ook bloedprikken en urine inleveren omdat hij maar 1 nier heeft. Tja, daar kwamen toch wel wat dingetjes uit; zijn glucose was veel te laag (maar geen last) en hij verliest eiwitten en houdt vocht vast. Dat was was voor de verpleegkundige (die het stoppen met roken begeleidt) reden om een afspraak te maken met de huisarts die direct prof. M in het UMC belde. Er werd een afspraak gemaakt voor binnen een week, was toch wel nodig blijkbaar!( wij schrikken niet meer zo snel ondertussen...) Dus morgen zitten we in het UMC.
Marco is nog steeds thuis, nu al 15 maanden en heeft sinds vandaag een reintergratie coach!!! Yeah, het gaat nu allemaal lopen! Alles duurt verschrikkelijk lang en tussen afspraken zit vaak weken voordat je uberhaupt een stap verder bent... Nu wachten we op goedkeuring van het UwV voor het volgen van een cursus in de IcT. Uiteindelijk wil hij ergens werken waar hij als het moet ook thuis kan werken. Bijv. voor online-diensten (facebook,hyves etc) onderhouden van deze websites etc.
De komende tijd zal hij bedrijven gaan benaderen of hij kan meelopen in het bedrijf , werkervaring opdoen en kijken welke opleiding/cursus handig is om te volgen, een soort van stage dus!
Want hij wil erg graag weer wat doen en zoiets zou w.b zijn gesteldheid wél kunnen.
Kortom: een nieuw jaar, met nieuwe ervaringen en nieuwe kansen!
We gaan ervoor!
|
|
|
|
Weer veel gebeurt...
Persoonlijk | Weetjes en berichtjes
|
01 December 2009 | 20:43:58
|
Er kan in een week tijd veel gebeuren, zoveel dat ik het eerst even moet rangschikken voordat ik het hier neerzet.
We zijn er wel even aan toe om er even tussenuit te gaan en wie weet gaat dat lukken; we hopen nog wat te horen van het reisbureau waar we ons lang weekend naar de Belgische (hel) ardennen aan te danken hadden... ze wilden ons een wijnpakket aanbieden, maar daar zijn we niet mee accoord gegaan.. we willen ons weekendje gewoon over doen! Even afwachten nog.
Affijn, de dokter belde i.d.d afglopen vrijdag terug en natuurlijk stond ik nu klaar bij de telefoon.
Ze vertelede dat er wel een uitstulping te zien was tussen mijn wervels, maar op de MRI gaf dat geen compressie, maar omdat de MRI natuurlijk liggend wordt gemaakt, gaf ze aan dat er dan wel compressie is als ik sta en loop, zeker gezien de pijn die ik heb en heb gehad. Blijkbaar staat men niet te trappelen om te opereren, aangezien het resultaat niet altijd blijvend is. Maar zodra ik de pijn blijf houden, erger wordt of weer mijn hele been pijn gaat doen, moet ik contact opnemen en zal ik doorgestuurd worden naar de orthopeed voor zeer w.s een operatie.
Ik heb wel aangegeven dat ik erg aangeslagen was door haar uitspraak dat ik niet meer in de kinderopvang kon werken, dat het w.s van haar kant ook wel iets te snel geroepen was.. dat beaamde ze en ook zij vond dat ik best wel met oudere kinderen kon werken. Zolang ik ze niet hoef op te tillen inderdaad. De peuters leek haar i.d.d ook de beste optie.
Even aankijken dus. Inmiddels werk ik nog bij de verticale groep, waar ik het overigens erg naar mijn zin heb, maar ik weet dat het beter voor mijn rug is om toch bij de peuters te gaan werken.
Erg jammer want na ruim een maand heb ik aardig mijn plekje weer gevonden met de andere collega's, maar ook met de kinderen daar.. Helaas is er nog geen datum bekend dat ik definitief naar de peuters kan,al heb ik gisteren wel weer even een dagje mee kunnen draaien, wat ook wel weer erg leuk was.
Marco's moeder is afgelopen vrijdag naar huis gegaan, ja, jullie lezen het goed! Wij stonden ook met onze oren te klapperen toen we hoorden dat ze naar huis zou gaan.. snapten er de ballen van..om het zo maar te zeggen! Na de chemo bleken de bloedwaarden weer wat gestegen en dat is positief, de chemo doet wat. Heel mooi natuurlijk. Ze voelde zich zo goed en in het zhs konden ze op dit moment weinig meer voor haar doen. Ze was ook aardig aangesterkt zodat ze thuis weer een beetje kan lopen.Ze was ook weer een paar kilo aangekomen vorige week, maar die waren er van het weekend blijkbaar weer af...tja, ze is natuurlijk wel ernstig ziek...
We wachten maar weer af,(met alles in dit geval)
Inmiddels zijn we nog steeds "nicotine-vrij"en houen vol!! (al 18 dagen!!!)
Geen chagarijnige buien of korte lontjes hier, tenzij iemand wat gemerkt heeft aan ons???
Wat zal december ons gaan brengen???
|
|
|
|
Het rommelt maar door..
Weetjes en berichtjes
|
23 November 2009 | 21:38:53
|
Inmiddels weer een paar weken verder, MRI gehad en de uitslag was: geen compressie, geen gekke dingen. De dokter zou zelf nog terugbellen om het toe te lichten. Helaas, belde ze en was ik net te laat met opnemen  terugbellen had geen zin..kreeg de fax en toen ik uiteindelijk de assisitente weer kreeg,zei deze dat ze zo nog even terug zou bellen en anders de volgende dag... Nee hoor! Marco heeft vanmorgen maar weer gebeld en het bleek dat ik in de agenda stond voor a.s vrijdag om gebeld te worden..
Verder gaat het op en neer met Marco's moeder..ze is een week thuis geweest en toen weer naar het zhs omdat het niet meer ging, ze raakte zo verzwakt van de chemo en had het heel erg benauwd, ondanks de zuurstof. De chemo is toen gestopt en ze heeft direct Prednison gekregen, daar knapte ze in een week erg van op en ging weer eten als een "bouwvakker". Ook weer wat aangekomen en aangesterkt en ze had weer (positieve) praatjes voor tien! Het is dat de foto's die gemaakt waren vorige week wat anders uitwezen, anders had je het niet gelooft  (het was in zéér korte tijd weer uitgezaaid, De tumoren zorgen voor het vocht in haar longen waar ze zo benauwd van is en de prednison zorgt dat het vocht minder wordt)) en zou je bijna denken dat er "niets"aan de hand was! Tja, van buiten was er ook weinig te zien. Doordat ze zich weer zo goed voelde wilde ze toch weer de chemo proberen. Inmiddels heeft ze de 1e weer achter de rug en is wel weer erg moe, maar dat zal ook wel een combi zijn van te hoge suikerspiegel en de chemo...even afwachten hoe de week verder verloopt.
Ze is inmiddels ook bezig om de keuze te maken voor een hospice of een verzorgingstehuis, in principe zal ze niet meer vanuit het zhs naar huis gaan, maar naar één van de twee fasciliteiten.
Het is moeilijk om een prognose te stellen, zeker als het zo op en neer gaat; het kan 1 week duren, maar ook nog een paar maanden, het hangt van een heleboel dingen af...
Inmiddels zijn Marco en ik al ruim een week, definitief< gestopt met roken. Na meerdere stoppogingen, met en zonder hulpmiddelen, waren we er nu écht klaar mee! ( om verschillende redenen) en ook al is dit niet de beste tijd om te stoppen qua stress en spanningen..wanneer is het dat wel? Er is altijd wel iets en blijkbaar staan we er nu ook écht achter want het gaat eigenlijk best goed!  Nog geen ruzie gehad of chagarijnige buien (wat op zich nog wel te begrijpen is ) Wil niet zeggen dat het makkelijk is...degenen die ons goed kennen weten dat we aardig" doorpaften"
Maar het is voor een goed doel (meerdere!) en ik wilde heel graag vóór volgend jaar "nicotine-vrij"zijn en sowieso voor Marco is het ook veel beter met zijn vaatprobleem.
We gaan er voor!!
|
|
|
|
Brief van het Rijnstaete...
Persoonlijk | Weetjes en berichtjes
|
05 November 2009 | 22:23:57
|
"na overleg in ons KID-team hebben wij besloten om u in behandeling te nemen. Zoals u weet hanteren wij een wachtlijst, deze is momenteel 5-7 maanden ,gerekend vanaf het eerste intake gesprek (15 0kt.jl). Wij hebben u hierop geplaatst."
Namens afd. Andrologie.
P.s en we haddeen een langere wachttijd verwacht...
|
|
|
|
veranderingen...
Persoonlijk | Weetjes en berichtjes
|
29 Oktober 2009 | 19:16:10
|
Vorige week was een week die we niet snel nog een keer willen meemaken..
Woensdag de uitslag van de röntgen van mijn rug; deze was idd niet goed en ook aan de rechterkant was slijtage te zien, bovendien werd geadviseerd om een MRI te maken omdat er iets zit (klem o.i.d) . De volgende dag zou de huisarts zelf even terug bellen om het toe te lichten.
In dit gesprek vertelde ze dat het dus niet goed was en dat ik eigenlijk niet meer mag tillen en bukken en dat dat dus wel een groot probleem word met mijn werk in de kinderopvang op zijn zachtst gezegd...
Natuurlijk heb ik het steeds wel in mijn achterhoofd gehouden, maar toch kwam het als een donderslag bij heldere hemel..  werk wat je al ruim 12 jaar doet... je wilt er niet aan ondanks de pijn. Je probeert zoveel mogelijk te doen (andere dagen werken,fysio, bij het rugteam gelopen..) Helaas..het heeft allemaal niet geholpen! De pijn werd alleen maar erger, maar ja inmiddels ben je alweer wat gewend en je wilt je niet ziek melden of uberhaupt ander werk zoeken..maar ja als je geen keuze hebt
Even alles op een rijtje zetten was er niet echt bij.. vrijdag kregen we de uitslag van de scan van Marco's moeder, in plaats van een week later was de uitslag nu de volgende dag er al.
De uitslag was niet goed zoals we ook al enigszins verwachtte..de kanker is uitgezaaid op longen en slokdarm. Direct na de uitslag mocht ze naar huis waar de zuurstof al gebracht was.(ze heeft het erg benauwd, vooral met inspanning en ligt veel op bed.) In het zhs konden ze niks meer voor haar doen.
Ze krijgt nog wel een chemokuur, 1x per week, zo'n 3 uur. Deze is het zelfde als ze de 1e keer kreeg, alleen was dat toen een coctail en dit is dus maar 1 spulletje wat erin zit. Hopelijk wordt ze hier niet ziek van en/of krijgt ze hier geen bijwerkingen van.. We moeten maar afwachten of ze deze chemo aankan..of het uberhaupt iets helpt??? Beter wordt ze niet en het is alleen rekken van tijd... Die moeten we maar zo leuk en gezellig mogelijk invullen in elk geval!
Het blijft een K-ziekte!
S'maandags heb ik een gesprek aangevraagd op mijn werk om te bespreken hoe en wat w.b mijn rug..
Het werd een heel emotioneel gesprek, ook door alle toestanden eromheen natuurlijk Er zouden naar oplossingen gekeken worden voor op korte termijn, maar ala minute is natuurlijk ook niet alles direct realiseerbaar. Ik wilde niet op "mijn "eigen groep werken en mijn naaste collega met al het extra, zware belastbare werk opzadelen, want dan zit die straks ook met haar rug.
Een babygroep is nu eenmaal veel tillen bukken en de baby's kunnen aardig wat wegen, zelfs als ze nog niet lopen!!
Dinsdag nadat ik weer bij de dokter geweest was ivm de pijn, belde ik dan ook op(er ondertussen aardig doorheen  ) dat ik me eigenlijk ziek wilde melden, desnoods voor een week of tot aan de MRI, omdat er even geen passende andere werkzaamheden voor mij waren... Maar ze hadden na overleg bedacht dat ik bij de peuters kon "werken". Niet mijn doelgroep, maar wel lekker de afleiding op zich, maar ik zag er heel erg tegenop, niet op mijn eigen groep en niet 100% natuurlijk. Mijn collega's had ik de vrijdag ervoor al ingelicht en waren dus wel al op de hoogte enigszins.
Die wilden ook dat ik gewoon op de groep kwam, maar begrepen wel dat ik dat niet zag zitten. En dat ik dan toch de kindjes zou optillen en hun niet met extra werk wilde opzadelen...etc.
De collega's op de peutergroepen maakten echt dat ik me op mijn gemak voelde en het was ook echt gezellig, ondanks toch ook de onwennigheid... het was ook erg vermoeiend omdat ik erg moest opletten met wat ik deed..raar ook..omdat je van de één op de andere dag dingen niet meer mag..
De kinderen waren erg lief en het was ook best eens leuk om eens een gesprek te voeren met een kind wat verstaanbaar terugpraatte Ik was overgepland dus eigenlijk extra en kon ik hun wat dingetjes uit handen nemen, broodje smeren en eten met de kindjes, helpen met aan en uitkleden s'middags (aanwijzingen geven, want dat kunnen ze zelf) en een beetje de boel in de gaten houden, met de kinderen kleuren etc) Aan het eind vd dag heb ik nog een gesprekje gehad en hebben we alles nog even doorgenomen, de kinderopvang bevat toch veel belastbare werkzaamheden en ik zal( in het ergste geval) toch moeten uitkijken naar een minder belastbaar beroep, wil ik tot mijn 67e blijven werken In elk geval staat er een gesprek met de arbo arts gepland, volgende week. En de MRI op 10 november.
Toen mijn dienst erop zat was ik gesloopt, al had ik een hele leuke dag gehad met de peuters.
In de auto en thuis werd het dan ook allemaal even teveel...
Er komt in een korte tijd zoveel op je af(eigenlijk het hele jaar al en je gaat maar door) maar dan is er toch ineens die druppel.. en je wilt wel, maar je weet niet hoe.. Er wordt aan alle kanten vanalles geroepen: feiten, suggesties,adviezen, maar je kunt sommige dingen niet over 1 nacht ijs laten gaan... Je hoofd zit zo vol!!! Inmiddels is het nu zo dat ik nog 1 dagje gezellig bij de peuters ben en dan vanaf maandag weer boven: op de verticale groep, "dichtbij"mijn eigen kindjes (die ik toch wel erg mis...) en mijn lieve collega's boven natuurlijk Daar zitten voornamelijk "grote"kindjes, die lopen en die ken ik in principe ook allemaal. Toch wat meer vertrouwd. Even afwachten en kijken hoe het zal gaan de komende tijd... en hoe alles verloopt.
In elk geval is het hier weer even wat rustiger en voel ik me wat beter. Nu ook met 3x per dag standaard paractamol als onderhoudsdosis, tja, ben ook best eigenwijs...
|
|
|
|
Erg druk...
Persoonlijk | Weetjes en berichtjes
|
16 Oktober 2009 | 22:59:27
|
Het gaat hier allemaal niet zo als dat we zouden willen... We zijn wel in het ziekenhuis in Arnhem geweest en dat was dan ook wel het lichtpuntje de afgelopen weken; goede intake gehad voor de donor,bloed geprikt en we horen dan begin november of we door de commissie zijn, daar wordt het dan besproken, maar die mevrouw zag geen problemen, Dan duurt het 8-12 mnden voordat we een "match"hebben met de donor en kunnen we gaan insemineren.
Verder gaat het allemaal niet echt op rolletjes...megadruk op het werk, ziekenhuisbezoeken etc
Met marco's moeder gaat het niet lekker; ze is weer opgenomen en krijgt nu zuurstof en heeft morfinepleister voor de pijn. Haar longen doen pijn bij het ademhalen en ze kan geen twee stappen doen of ze is uitgeput... ze kunnen niet echt de oorzaak vinden, maar donderdag krijgt ze dan weer een scan die ze kunnen vergelijken met de vorige. De chemo gaat wel gewoon steeds door, omdat die n.a.v de vorige scan wel leek aan te slaan..de vlekjes op haar longen waren toen minder.(de kanker zat toen ook in haar lymphen) Het is een heel gedoe want ze kan niet naar huis, is veel te klein en dan moet ze met rollator en zuurstof, bovendien hebben ze maar 1 toilet, beneden en trap op en af is ook geen optie W.s kunnen ze wel met urgentie binnen 3 maanden een andere woning krijgen gezien de situatie, alleen ziet ze natuurlijk erg op tegen een verhuizing momenteel..,. Dat wordt dus scan afwachten.. hopelijk weten we dan meer, want in principe zou ze nog wel 10 jaar mee kunnen, met chemo, maar op deze manier wordt het wel erg zwaar...
Dit alles zorgt natuurlijk voor de nodige extra spanning...
Marco is inmiddels bij de reintegratie begonnen en hoopt eerdags met een cursus te beginnen, helaas heeft zijn werkgever geen passend werk, en hij kan pas na 2 jaar ziektewet daar uit dienst, dus dat duurt nog een jaar..
Mijn rug werkt momenteel ook niet erg mee en ik heb dan ook weer (met veel moeite) een rontgenfoto laten maken, omdat het me allemaal niet lekker zit, de slijtage gaat naar mijn idee gewoon door, ondanks de genomen maatregelen..alleen nu ook rechts in plaats van links De kracht in mijn rechterbeen is wel een stuk minder momenteel na meting bij de huisarts, maar deze wilde mij niet doorsturen... na aandringen uiteindelijk wel. Het heeft heel wat voeten in aarde gehad, want zij dacht dat ik een vrijbrief wilde om niet meer te werken!!  Ik ben niet snel boos, maar ik was furieus! omdat ik me absoluut niet ziek meld vanwege mijn rug, omdat ik minder pijn heb als ik aan het werk ben en dus in beweging blijf! en dat het nooit mijn bedoeling is om thuis te gaan zitten of om zelfs het werk te stoppen waar mijn hart ligt!!!
Ze bleef het maar zeggen en ook dat het niets zei over de pijn die ik had, dat dat dus door de slijtage zou komen. Dat slijtage dus geen pijn veroorzaakt bij mij, mischien wel bij een ander, maar niet bij mij.
Ik heb haar duidelijk proberen te maken dat het enige wat ik wil is dat ik wil weten of de slijtage erger wordt én of dat zich nu ook manifesteert aan de andere kant, omdat ik dan toch meer actie moet ondernemen omdat ik niet over 10 jaar wél thuis wil komen te zitten!!!
Ik kon het niet aan haar verstand brengen, maar uiteindelijk gaf ze toe en schreef met tegenzin de verwijzing.
Inmiddels wacht ik op de uitslag die vandaag eigenlijk zou komen, maar dat wordt w.s dinsdag of woensdag.
Pffffffft en dan willen ze dat we tot ons 67e blijven werken.... kinderopvang is geweldig!! maar ook zwaar, zeker als er baby's tussen zitten van 13 kilo (en dat rond de 10 mnd) Het is echt net zo zwaar als stratenmaker!!!
|
|
|
|
Jubileum!!
Persoonlijk | Weetjes en berichtjes
|
01 Oktober 2009 | 22:45:27
|
Vandaag 1 oktober; was ik 10 jaar in dienst bij Kinderdagverblijf Kikkerrik..
Doordat ik geruild had met cllega, werkte ik vandaag in plaats van morgen, dus heb ik weer eens een lekker lang weekend!
Rond achten toen ik binnenkwam werd ik al door diverse ouders gefeliciteerd en had ik al een idee dat me wat te wachten stond.. (ze vinden het leuk om dingen aan te kondigen op de deuren van de groepen...  ) En jahoor, boven aangekomen hing er een groot vel papier op de deur:
"Petra, Hoera, 10 jaar bij Kikkerrik!!"
Vervolgens moest ik natuurlijk een hele mooie feestmuts op! waar ik bijna de hele dag mee gelopen heb 
Even later kwam het management naar boven met een mooie bos bloemen en de telefoon...
Ik werd gefeliciteerd door de bazin en bedankt voor de tien jaren dat ik in dienst ben, op naar nog de 20! (als mijn rug nou ook een beetje meewerkt ) Ook kreeg ik een leuk cadeau in de vorm van keiharde euries!!
Van mijn 8 lieve collega's op de bovenverdieping(babygroepen en verticaal; niet allemaal op de foto, wél de babygroep) kreeg ik een bon om met Marco uit eten te gaan!!
Kortom : ik werd echt in het zonnetje gezet!!
Meiden bedankt!!
Natuurlijk moest er ook uitgedeeld worden op alle groepen en werd ik nog eens door de rest van de collega's beneden gefeliciteerd.
Een bijzondere dag! |
|
|
|
Lang weekend Julianadorp
Persoonlijk | Vakanties
|
25 September 2009 | 21:32:43
|
Het afgelopen weekend was even wat anders..mega-luxe vonden wij! Het werd geen Callantsoog, maar Julianadorp. (bestond ook nog eens 100 jaar) Een weekendje weg ter ere van ons 5 jarig huwelijk, aangeboden door de schoonfamilie.
We hadden prachtig weer en zaten 5 minuten van het strand. Een super Hoogeboom vakantiepark  Een mooie duinvilla met alles erop en eraan, maar het beste waren toch wel de bedden!! na ons Belgíe avontuur! De sauna en zonnebank waren ook super trouwens.
Vrijdagmiddag kwam de technische dienst even kijken naar de ramen vd slaapkamers, deze waaiden open, want de stop was eruit ofzo...hij zag de sterrenkijker van zwager Jos staan en toen bleek dat hij de voorzitter was van de "sterrenwacht" van Julianadorp!! Toevallig was er die avond een "open avond" en werden we uitgenodigd om door hun(mega) sterrenkijker te gluren... Dus zogezegd zo gedaan en hebben we de vrijdagavond gevuld met het kijken naar het sterrenstelsel; Jupiter,m32 en m22 etc. een ware belevenis en toch wel leuk om een keer mee te maken! Wij hebben er overigens geen verstand van, maar interessant was alle uitleg wel!!
Helaas had Marco''s moeder erg last van vocht achter haar longen en ook hield ze dat vast in haar voeten/benen, waardoor ze niet ver kon lopen. Maar nadat zwager en schoonvader even op het strand waren geweest en wat mensen hadden gesproken, zijn we gelijk zaterdags naar het VVV gereden en konden daar een speciale parkeerkaart halen om met de auto bekant op het strand te parkeren!! Zo kon ook zo even genieten van de zee!
Zaterdagavond lekker uit eten geweest bij Paal zes op het strand, echt een aanrader!! 
Zondag zijn we nog naar Callantsoog geweest, maar dat viel tegen, een paar winkeltjes maar. Wel lekker in het zonnetje op het terras gezeten!
Veel te kort weer, want maandagochtend om 10 uur moesten we het heerlijke huisje weer verlaten...
P.s zaterdag hadden we bijna 112 gebeld..bij de buren was een vliegtuig "neergestort"op het dak...
Er was nl een ook een vliegshow bezig in Den Helder.. en wij konden vanuit onze tuin ook meegenieten! gaaf hoor! |
|
|
|
Lang weekend Belgíe..
Persoonlijk | Vakanties
|
15 September 2009 | 19:48:39
|
Inmiddels alweer een paar dagen thuis van een. op zijn zachtst gezegd, minder leuk weekend weg. Even een beetje bijgeslapen...
We hadden er ons zo op verheugd, al was het dan geen week, ivm zieke Smurf(daar gaat het overigens weer prima mee tot nog toe en loopt weer vrolijk buiten, weliswaar op een streng dieet), maar we hadden hier ook echt geen week willen ziten!
Nadat we in Ny-Hotton(belgíe) aangekomen waren, de sleutel hadden opgehaald en de extra kosten hadden betaald voor elctriciteit,water, toeristenbelasting,borg én ruim 30 euro verplichte schoonmaakkosten, kwamen we bij de Bungalow aan...
De buitenkant kon al een verfje gebruiken, maar binnen was het ook niet zoals verwacht.. Een klein "hok"als woonkamer met een uitklapbank die van ellende(ouderdom) uitelkaar viel als je hem openklapte, en met een matrasje van 5cm. en vieze lange zwarte haren erop.. 2 houten tafeltjes,verschillend van kleur en grootte dienden als salontafel en een houten eettafel met 4 stoelen die zijn langste tijd ook gehad hadden. De tv werkte niet met de afstandbediening en het geluid kon sowieso niet harder of zachter.gelukkig voor de buren stond ie al niet zo hard) Het scheelde dat we er toch al niet waren om tv te kijken Het keukentje was zo laag dat je bijna moest bukken om te koken en af te wassen, het plakte aan alle kanten en we heben eerst het serviesgoed af gewassen want dat stond onder water in de kast.. érg verouderd allemaal en niet echt schoon te krijgen.
De slaapkamer(ja, die was er!!!) was zo bedompt,raam kon niet open, bovendien zat er een vliegenvanger vastgeplakt aan het gordijn.(zie foto) Later bleek dat ook geen overbodige luxe te zijn  De bedden stonden kop aan kont, ook in verschillende hoogtes, anders paste het niet. We hadden al besloten om dan de matrassen maar op de bedbank te leggen.
Affijn, die vrijdagavond gekookt en beetje bijtijds gaan slapen, vermoeid van de autorit.
Twee uur later zaten we rechtop in bed...de bovenburen waren thuis gekomen en zijn van 1 tot 3 uur s'nachts bezig geweest met het "verbouwen"van hun Bungalow, om te gaan slapen waarschijnlijk en nog even rond te lopen etc. Slapen was niet meer mogelijk, van isolatie hebben ze hier nog nooit gehoord ...zelfs de wc doorspoelen en douchen was voor ons een drama, alsof ze naast ons bezig waren...(écht niet overdreven) Na een brakke nacht volgde de ochtend, even douchen, maar dan wel op je knieen want er was alleen en handdouche én geen douchegordijn! Nergens kon een raam open en de deur open was ook niet echt een optie omdat er veel wespen waren, zodra je buiten zat, kwamen ze uit het niets te voorschijn. En ook barstte het van de vliegen binnen..
Bungalow
uitzicht bungalow
Bos, nabij de bungalow
De omgeving is prachtig, dat was een pluspunt en we zijn dan ook zaterdag de hele dag op pad geweest. We wilden een wildpark bezoeken in de buurt waar allemaal dieren zaten die je tegen kon komen in het wild....op ieder hok stond wel een verhaaltje over de dieren, dat ze écht niet verwaarloosd werden, ook al zagen ze er niet uit. Zelfs met naam,adres en telnr. van de lokale dierenarts erbij! Heel vaag allemaal.
De kangaroe was wel heel apart... wist niet dat die hier in het wild liepen..
Wildpark
Daarna zijn we doorgereden naar Durbuy.
Durbuy,waar we in maart2007 waren,alleen lag er toen sneeuw
Hier was weinig veranderd, nog even koffie gedronken en gewandeld door Durbuy.
Tegen de avond weer naar onze "geweldige"bungalow, gegeten en een filmpje gekeken op laptop.
Vervolgens gaan slapen, maar al snel weer wakker door de bovenburen en het matras...Gelukkig waren de bovenburen met een halfuurtje klaar om zich klaar te maken om te gaan slapen..maar de benauwdheid in de kamer en het bed zorgden ervoor dat we geen oog meer dicht deden...
De volgende ochtend na het douchen (op de knieen weer) waren we er dan ook helemaal klaar mee en besloten een dag eerder,terug naar huis te gaan, lekker in ons eigen bed. Oververmoeid en pijn in je rug, was dit niet echt geslaagd en ons humeur werd er ook niet beter op 
'Smorgens nog naar de grotten van Hotton geweest, het was vlakbij en dat leek ons wel leuk.
Dat was het ook absoluut waard. Alleen de steile trappen omhoog en omlaag is wat minder als je hoogtevrees hebt... Mijn knieen leken wel pudding..
Grotten van Hotton
Rond twaalven waren we terug bij onze bungalow en hebben we alles ingepakt. Op naar de receptie!
Nee, dus! die was de hele dag gesloten. Aanbellen had ook geen zin er was geen beheerder op zondag en er werd dus niet opengedaan. Maar omdat we wel kwijt wilden dat we het dus niet echt naar onze zin hadden gehad, hebben we onze klachten op het uitcheck formulier gezet.
Tegen de avond waren we weer thuis..maar nog steeds niet uitgerust (vermoeider nog als ervoor) en met mega pijn in de rug...
Maandag direct naar het reisbureau gegaan en n.a.v ons verhaal en de foto's hebben we een brief opgesteld met onze bevindingen, deze hebben ze gefaxt naar de touroperator... met sowieso de vraag of ze deze accomodatie uit de brochure willen halen want het voldoet sowieso niet aan de eisen van deze tijd én dat ze eerst maar eens grondig moeten renoveren Het hoeft allemaal niet heel luxe, maar bepaalde dingen moeten gewoon in orde zijn en dat was het niet. Helaas... was dit onze vakantie alleen hadden wij het toch wat anders voorgesteld!
Als pleister op de wonde hebben we nog wel een weekend in het verschiet..het cadeautje voor ons 5-jarig huwelijk... in een echte duinvilla in Julianadorp met sauna én zonnebank je snapt dat we daar dus wel even extra van gaan genieten!! kunnen we er niet gelijk een week blijven!!? |
|
|
|
|
|
, maar na zes weken precies, hebben we het weer moeten laten gaan...
/
/
7 jaar samen!
