IUI
Marco mocht een potje vullen, om te kijken hoe zijn zaad was. Nog geen man overboord, hielden wij vol, want inmiddels waren we pas een maand of acht bezig! Het resultaat was niet super, maar met IUI((intra uteriene inseminatie) het insemineren van de zaadcellen direct in de baarmoeder, zouden we een goede kans maken. En anders IVF (in vitro Fertilisatie, reageerbuisbevruchting)
Toch wel een klap. Want ook al hou je zoiets (inmiddels) in je achterhoofd; je schrikt toch!
Ik moest sávonds om twaalf uur een hormoon injectie halen in het ziekenhuis, zodat mijn eitjes zouden springen, in de normale cyclus. 2 dagen later moesten we s'morgens naar het zhs en zou marco's zaad worden geinsemineerd.....dachten we. Het zaad was zo slecht dat het niet doorging. Dat was een grote domper. Toch kregen we direct weer wat hoop want we werden doorgestuurd naar ziekenhuis Gooi-noord waar ze een ivf-afdeling hebben. En Marco zou nu door de molen gehaald worden...

IVF of ICSI
In Gooi- noord werd besproken wat de mogelijkheden waren; IVF of ICSI , dit zou afhangen van wat de uitslagen van Marco's onderzoek uitwezen. De gynaecoloog dacht aan een spatader in de zaadbal of een hormonenkwestie. In geval van een spatader zou dit verholpen kunnen worden d.m.v een operatie en te weinig hormonen zou kunnen opgelost worden door medicijnen.
De gynaecoloog ging grondig te werk; Marco kreeg een bloed onderzoek voor zijn huishouding en er zou een echo gemaakt worden van zijn zaadbal.
Een dag voor kerst (2004) had hij de echo en dit zag er erg slecht uit, er werden meerdere artsen bij geroepen tijdens het onderzoek, want dit zagen ze niet vaak. De zaadbal zat vol met spataders , wat betekende dat het zaad te warm werd en niet geschikt was om uberhaupt te overleven en een eicel te vinden en te bevruchten!
Een regelrechte klap in ons gezicht...want er werd zelfs gezegd dat de kans om zwanger te worden wel heel erg klein zou zijn...
Fijne kerstdagen....

In ons achterhoofd waren we al bezig met andere mogelijkheden; geen kinderen was voor ons geen optie! Adoptie zou onze laatste kans dan zijn, want een donor was voor ons beiden absoluut geen optie.
Middels een tip, was Marco begonnen met het slikken van foliumzuur, zink en vitamine c, wat de zaadkwaliteit zou verbeteren.
Gelukkig zijn we vrij positief ingesteld en weigerden de moed op te geven...we zouden de officieele uitslagen afwachten en hielden hoop.

ICSI
Dat kwam; begin Januari (2005) kregen we weer een beetje hoop!! Marco's zaad was inderdaad dermate slecht, maar er was nog een mogelijkheid(er waren toch wat goede gevonden). Onze gynaecoloog bleef positief en gaf ons de kans om voorICSI (reageerbuisbevruchting waarbij zaadcel geinjecteerd wordt in de eicel) ) te kiezen. Op deze manier zou de kans op een zwangerschap het grootst zijn. Marco's zaadcellen hoefden nu helemaal weinig meer te doen!
We kregen bedenktijd, maar voor ons stond het vast; we wisten ongeveer wat het inhield en wilden ervoor gaan...
We werden direct op de wachtlijst gezet!! Er viel weer wat spanning van onze schouders.... En waren toch ook erg blij!
In mei/juni zouden we beginnen, maar we kregen in februari al bericht dat het eerder zou worden; april! 
Alles ging in een stroomversnelling aan ons voorbij... nu al kwam er heel veel op ons af. Papieren werden ingevuld, menstruatiecyclussen doorggeven en ook de datum voor punctie werd bekend; 13 mei.
Eind april startten met hormonen spuiten en een checklist met datums voor controle voor echo en bloed prikken om de groei van follikels in de gaten te houden.
Het ging nu allemaal echt gebeuren..zo onwerkelijk...maar wat hadden/hebben we er veel zin in!!
We beseffen heel goed dat het een geluk bij een ongeluk is geweest...want hoeveel stellen zijn niet jaren bezig geweest om zover te komen als wij nu zijn???(zo snel doorgestuurd en op de wachtlijst) Wat dat betreft durf ik wel te zeggen dat we het getroffen hebben!

Ook met alle steun van alle familie en vrienden, die wij hierin ook absoluut niet mogen vergeten, zijn wij nu beland in eigenlijk een beetje een soort van avontuur, wat hopelijk zal resulteren in een heel groot wonder!
Vanaf het begin zijn wij naar iedereen heel open geweest, over onze kinderwens en dat het niet zo een twee drie bij ons zou lukken.
Wij zien het ook absoluut niet als iets om ons voor te schamen of een falen, wij geven alleen uiting aan ons verlangen naar een kind en inderdaad, daarin gaan wij voor velen erg ver...maar wij vinden dat we deze kans moeten grijpen; de medische wetenschap is niet voor niets zover. Bovendien is er niets mis met het verlangen naar een kind, en soms gaat een verlangen erg diep.. Waarschijnlijk kunnen sommigen het zich dan ook niet voorstellen, waarom wij zover gaan.
Begrijpen kun je het waarschijnlijk ook pas als je voor dezelfde keuzes hebt gestaan...om de natuur een handje te helpen...

                                                 

 

 

 

Eindelijk, na bijna 3,5 jaar waren we zwanger van ons wonderkindje, maar na zes weken precies, hebben we het weer moeten laten gaan...

3e ZI:5 dagen overtijd voordat menstruatie kwam...

-Baarmoederkijkoperatie; datum nog onbekend; toch niet nodig

26 januari: Marco jarig!